Við fáum gjarnan að heyra það úr ranni Evrópusambandssinna að með því að ganga í Evrópusambandið gætum við fengið alls kyns styrki frá sambandinu. Lofað er gulli og grænum skógum í þeim efnum. Ekkert er hins vegar minnzt á það að komi til inngöngu Íslands í Evrópusambandið myndum við greiða meira í sjóði sambandsins en fengist til baka í hvers kyns styrki vegna hárra þjóðartekna hér á landi miðað við ríki þess. Munar þar mörgum milljörðum króna árlega. Með öðrum orðum er verið að freista okkar með okkar eigin peningum. Væri ekki nær að nota þá fjármuni hér innanlands?
Meira en 30 ár eru liðin síðan ríki gengu í Evrópusambandið sem greiða meira til þess en þau fá til baka frá sambandinu í hvers kyns styrki. Svokallaðir nettógreiðendur til þess. Frá því að Svíþjóð, Finnland og Austurríki gengu í það árið 1995. Ísland yrði fyrsta ríkið á þeim tíma til þess að ganga í Evrópusambandið sem greiddi með sér. Síðan hafa þrettán ríki orðið hluti Evrópusambandsins sem eru þvert á móti nettóþiggjendur. Aðallega í Austur-Evrópu. Fá þannig meira frá sambandinu en þau greiða til þess. Ísland myndi ásamt minnihluta ríkja Evrópusambandsins greiða reikninginn.
Með öðrum orðum myndum við alltaf greiða með okkur. Allt sem við fengjum frá Evrópusambandinu kæmi þannig í raun úr okkar eigin vösum og miku meira en það. Meirihluti ríkja sambandsins fær mun meira úr sjóðum þess en þau greiða í þá eða 17 af 27 og sér ekki fyrir endann á því. Flest ríkjanna gengu í sambandið fyrir meira en 20 árum. Tíu önnur eru síðan annað hvort samþykkt eða möguleg umsóknarríki og yrðu öll nettóþiggjendur. Þar á meðal eru Úkraína og Moldóva. Það er ekki að furða að Evrópusambandið hafi lagt til 48% hækkun á greiðslum ríkja sambandsins í sjóði þess.
