Aðsent efni

Í þeim leiðinda veðrabrigðum með roki og snjókomu sem að undanförnu hafa verið að hrjá okkur Skagfirðinga líkt og aðra landsmenn hefur undirrituðum borist fyrirspurnir um fyrirkomulag snjómoksturs í Skagafirði. Við nánari skoðun kom ýmislegt í ljós sem ástæða er til að upplýsa íbúa sveitarfélagsins um.

Maður veit oft ekki hvort rétt sé að hlægja eða gráta yfir því sem kemur úr herbúðum Evrópusambandssinna. Grein sem birtist á Vísi í vikunni eftir Andrés Pétursson, fyrrverandi formann Evrópusamtakanna, er ágætis dæmi um það. Þar hélt hann því fram að þeir sem vildu ekki að Ísland gengi í Evrópusambandið hefðu gripið á lofti mikinn niðurskurð sambandsins í aflaheimildum á miðunum við Írland og óánægju írskra sjómanna með það. Sú ákvörðun hefði þó ekki verið Evrópusambandsins heldur alþjóðlegra vísindastofnana. Sem er að vísu ekki rétt. Ákvörðunin var sannarlega sambandsins.

Í umræðuþættinum Torginu setti Gunnar Þór Pétursson forseti lagadeildar Háskólans í Reykjavík, fram þá hugmynd að mögulega mætti semja um að búvörur yrðu ekki tollfrjálsar frá fyrsta degi við aðild Íslands að Evrópusambandinu, sem hluta af aðlögun eða tímabundinni ráðstöfun. Slík nálgun hljómar aðlaðandi við fyrstu sýn. En hún þarf að standast lagaramma sambandsins, auk reynslu úr aðildarviðræðum annarra ríkja og ekki síður úr viðræðum Íslands og ESB á árunum 2009–2013.

Sveitarstjórnarkosningar eru spennandi tímamót þar sem íbúar fá tækifæri til að horfa fram á veginn og móta framtíð samfélagsins. Í Skagafirði blasa við fjölmörg tækifæri og full ástæða er til að vera bjartsýn á komandi kjörtímabil.

Búnaðarþing var sett síðast liðinn mánudag. Þingmönnum var boðið á setningu þingsins sem ég þáði ásamt mörgum öðrum þingmönnum. Okkur gafst einnig tækifæri til að hitta bændur í framhaldinu í góðu spjalli um hvað þeim er efst í huga og hvernig þeir sjá framtíðina.

Það var ekki laust við að allmargir velunnarar Hóla í Hjaltadal hrykkju í kút þegar kvisaðist út að ríkisstjórnin hefði heimilað sölu á ýmsum eignum á Hólastað. Í þeim tillögum eru skólahúsið, skólastjórabústaðurinn, búshúsið og fleiri byggingar sem ásamt kirkjunni, hafa verið táknmyndir Hólastaðar í heila öld, fyrirmyndir listaverka sem prýða stofur heimila um allt land. Ástæðan er m.a. talin sú að kostnaður við að bjarga þeim eftir mygluskemmdir sé svo mikill að viðbættum rökum um að skólahúsið henti ekki lengur sem kennslu og skrifstofuhús sk.nýjustu kröfum. Alllengi hefur mátt sjá í hvað stefndi með þessar byggingar og umhverfi og í raun átakanlegt hve ríkið hefur sofið á verðinum og það ekki í fyrsta skipti þegar Hólar eiga í hlut. Helgasti staður landsins á eftir Þingvöllum, vagga kirkju, mennta og menningarsögu landsins, fyrrum höfuðstaður Norðurlands sem reistur var síðast úr rústum fyrir rúmum fjörutíu árum og fékk m.a. umhverfisverðlaun Skagafjarðar 2007. Að það sé ekki meiri metnaður til staðar er sorglegt og niðurlægingin alger þegar bjóða á upp helstu kennileiti staðarins eins og niðursetning á vistabandsárunum. Það virðist vera eins konar lenska hjá hinu opinbera að kosta miklu til nýframkvæmda og í raun á stundum allt of miklu vegna óráðsíu en láta svo eðlilegt og reglubundið viðhald bíða þar til allt er komið á eindaga. Ljósi punkturinn er biskupshús, dómkirkjan og Auðunarstofa sem vígslubiskup hefur undir sínum verndarvæng ásamt nánasta umhverfi og hlúir vel að.

Ungmenni á aldrinum 18-24 ára velja í auknum mæli að sleppa bílbeltum. Fjórtán sinnum meiri hætta á að verða fórnarlamb banaslyss sé bílbelti ekki notað. „Mikilvægt að ná til þessa hóps með öllum leiðum og stuðla að viðhorfsbreytingu,” segir Gunnar Geir Gunnarsson. Samgöngustofa, í samstarfi við Aur, hefur ýtt úr vör herferðinni Ekki gera þig að fífli og er meginmarkmið hennar að fá ungt fólk til að endurskoða viðhorf sín til notkunar bílbelta. Herferðin er viðbragð við niðurstöðum viðhorfskannana sem Samgöngustofa hefur látið gera árlega og eru niðurstöður síðustu ára bæði skýrar og sláandi.

Nú þegar líður að sveitastjórnarkosningum er vel við hæfi að velta fyrir sér og varpa aðeins ljósi á þörf er varðar uppbyggingu á íþróttamannvirkjum í Skagafirði og í raun þeirri miklu innviðaskuld sem er komin. Eitthvað sem margir hafa verið að velta fyrir sér enda ætti góð íþróttaaðstaða sem uppfyllir kröfur þeirra íþróttagreina sem stundaðar eru í Skagafirði að vera ein af grunnstoðum samfélagsins sem styður við marga þætti er snýr félagslegum, andlegum og líkamlegum þætti fólks á öllum aldri. Aðgangur að fjölbreyttum íþróttagreinum er lykilþáttur í því, margar greinar þjálfa líkama og hreyfanleika fólks á meðan aðrar þjálfa andleguhliðina. En margir gera sér ekki endilega grein fyrir því hversu mikil í umsvifum þessi mál eru orðin og hvað þarf að gera.

Framboðslisti Framsóknar fyrir komandi sveitarstjórnarkosningar vinnur nú markvisst að mótun stefnu næsta kjörtímabils. Eitt af forgangsmálum listans verður að hefja nauðsynlega uppbyggingu íþróttamannvirkja norðan við núverandi íþróttahús á Sauðárkróki.

Þar sem heitar umræður hafa spunnist um byggingu menningarhúss í Skagafirði finn ég mig knúna til að greina frá því hvaða þýðingu þessi framkvæmd hefur fyrir starfsemi Byggðasafns Skagfirðinga. Þörf Byggðasafns Skagfirðinga fyrir varanlegt varðveislurými undir safnkostinn er grundvöllur áframhaldandi starfsemi safnsins. Um er að ræða framkvæmd sem á sér mjög langan aðdraganda. Kallað hefur verið eftir íbúakosningu vegna framkvæmdarinnar þar sem spurt er hvort Skagfirðingar vilji yfir höfuð menningarhús. Í ljósi þess sem er í húfi snýst spurningin í raun ekki um menningarhús – heldur þetta: Vilja Skagfirðingar tryggja framtíð safna í héraðinu?