Aðsent efni

Sókn í atvinnumálum á Skagaströnd Það er auðvelt fyrir lítil samfélög að festast í þeirri hugsun að tækifærin séu alltaf annars staðar. Að ný störf fari sjálfkrafa í stærri bæjarfélög og að uppbygging eigi sér aðeins stað þar sem fólksfjöldinn er mikill.

Á undanförnum dögum hefur skapast mikil umræða um fjárhagsstöðu sveitarfélagsins. Sem er eðlilegt í ljósi þess að ársreikningur var samþykktur samhljóða í sveitarstjórn í síðustu viku. Bókunin með ársreikningnum var hins vegar samþykkt með 5 atkvæðum og sátu fjórir hjá, þar á meðal undirritaður. Ég ætla með þessum pistli aðeins að útskýra afstöðu mína en mér finnst umræðan því miður gefa nokkuð óraunsæja mynd af stöðunni.

Hinn 1. júlí nk. á að leggja Hólaskóla niður á Hólum og staðar hús verða boðin upp til sölu, ef frumvarp ríkisstjórnar Kristrúnar Frostadóttur nær fram að ganga. Í margra alda sögu Hólastaðar hafa sannarlega skipst á skin og skúrir. Norðlendingar minnast þess enn með hryllingi er bæði biskupsstóll og latínuskóli voru lagðir niður rétt fyrir 1800 og eignir staðarins seldar á uppboði til hæstbjóðenda. Í kjölfarið var Auðunarstofa og önnur staðarhús rifin og timbrið selt. Dómkirkjan stóð óseld, enginn vildi hana eiga. Staðnum var þá best lýst með ljóði Matthíasar Jochumsonar: „Ekkja stendur aldin kirkja, ein í túni fornra virkja.“

Það er ekki margt sem pirrar mig í lífinu svona yfirleitt en þó langar mig að nefna nokkur atriði sem leitað hafa á hugann nú í aðdraganda sveitarstjórnarkosninga 16 maí. Fyrst vil ég nefna atriði sem kemur sveitarstjórnarkosningum ekki beint við en það er hversu erfiðlega mér gengur að tolla í kjörþyngd, má segja að mín aukakíló komi í öfugum takti við farfuglana en þeir koma eins og við vitum á vorin en fara á haustin.

Þegar ég og maðurinn minn Gunnar fórum að byggja upp og reka ferðaþjónustuna okkar á Skagaströnd undir nafninu Ocean Cape Cabins vissum við ekki alveg við hverju við ættum að búast. Eitt af því sem hefur komið okkur mest á óvart er hversu margir falla algjörlega fyrir bænum okkar.

Skapandi lausnir í húsnæðismálum eru ekki lúxus – þær eru nauðsyn. Fjárfestum í plássi fyrir börnin og vinnuaðstöðu fyrir fólkið okkar.

Skagafjörður er öflugasta og eitt mikilvægasta svæði landsins þegar kemur að matvælaframleiðslu. Hér er öflugur landbúnaður, fjölbreytt matvælavinnsla og sterk tenging við daglegt starf í eldhúsum, svo sem í mötuneytum og veitingahúsum. Fyrir matreiðslumenn skiptir þessi tenging miklu máli.

Það er Sara Björk Þorsteinsdóttir sem svarar spurningum Feykis, en hún skipar 2. Sæti á A-listinn, öll saman, í Húnabyggð. „Ég er fædd og uppalin út um allt þ.á.m. Akranesi, en hef sterkar rætur að rekja til Vestur Húnavatnssýslu. Ég flutti í Austur Húnavatnssýslu 2015, fyrst í sveit en flutti í húsið mitt á Blönduósi fyrir rúmu ári. Ég er einstæð móðir þriggja drengja, vinn hjá SSNV sem verkefnastjóri farsældarráðs og sem hjúkrunarfræðingur hjá HVE á Hvammstanga,“ segir Sara.

Nú þegar aðeins fimm dagar eru til sveitarstjórnarkosninga hef ég velt því fyrir mér hvað þær raunverulega snúast um fyrir okkur sem búum á Skagaströnd. Við í Framsókn og óháðum erum að leggja lokahönd á stefnuskrá okkar, en í því ferli hef ég áttað mig á því að kosningar eru ekki aðeins tæki til að leggja fram verkefnalista eða bera saman áherslur. Þær snúast um samfélagið sjálft, fólkið sem það byggir og þau gildi sem við viljum að móti framtíð bæjarins.

„Gagnsæi“ er orð sem heyrist oft í stjórnmálum. Svo oft reyndar, að sumir eru eflaust farnir að velta því fyrir sér hvort það sé orðið að innantómu slagorði. Orð sem dregið er fram á tyllidögum, fallegt orð sem hljómar vel í kosningabaráttu en skilar litlu í framkvæmd.