Aðsent efni

Mér fannst hún góð greinin hjá honum Hjalta Þórðar hér í Feyki um daginn, eins og við var að búast frá þeim bænum. Ég velti fyrir mér hvernig stendur á því að fólk geti verið ósammála að skuld upp á 10.000.000.000 kr. sé góð staða. En það var ekki bara þetta fé sem mér var hugsað til í aðdraganda sveitarstjórnarkosninga. Mér var hugsað til sauðkindarinnar.

Í gamla bænum á Blönduósi stendur nú yfir sýning sem hvetur gesti til að staldra við og velta fyrir sér því sem er bæði kunnuglegt og oft gleymist. List á pappír, sem er í Hillebrandtshúsi dagana 10.–19. apríl, sameinar listamenn sem vinna með eitt elsta og einfaldasta efni sem við þekkjum: pappír.

Nú styttist í sveitastjórnarkosningar mörgum til mikillar gleði en öðrum ekki. Tilvonandi sveitastjórnarfulltrúar fara sjálfsagt að hugsa sér til meiri hreyfings með kynningu á stefnu og málefnum. Ekki þarf að efast um að loforðaflaumurinn verður mikill eins og endranær.

Eitt af því sem hefur heillað mig sem aðfluttur Skagfirðingur er hversu menningin er hér í hávegum höfð. Hér er fjölbreytt úrval menningarviðburða en ekki síður löng og metnaðarfull hefð fyrir varðveislu sagna- og menningararfsins. Það veldur mér því vonbrigðum að fylgjast með hinni neikvæðu umræðu sem spunnist hefur um byggingu fyrirhugaðs Menningarhúss. Húss sem í áratugi hefur staðið til að reisa og hillir nú loks undir að verði að veruleika, með umtalsverðri aðkomu ríkisins.

Á Sauðárkróki er stunduð öflug og lifandi leikhúsmenning þrátt fyrir að aðstaðan til að rækta hana að fullu hefur ekki haldið í við metnaðinn. Það er löngu tímabært að horfast í augu við þá staðreynd að hér á Króknum vantar menningarhús sem getur raunverulega sinnt leiksýningum, tónleikum og ýmsu öðru viðburðahaldi, hvert svo sem það er. Nú styttist í að ráðist verði í byggingu nýs menningarhúss við Safnahúsið á Flæðunum og er það fagnaðarefni.

Fyrir fáeinum árum fór fram mikil umræða í landinu um innflutning á hráu kjöti og voru þá margir landsmenn gagnrýnir á að íslensk stjórnvöld nýttu sér ekki ákvæði EES samningsins um heimildir til undanþágu frá innflutningi á hrávöru sem þó væri að finna í þeim samningi. Kunnur er ásetningur Evrópusambandsins að hafa eins litlar undanþágur og takmarkanir og kostur er á verslun með matvæli og á hið sama við um flutning á lifandi dýrum. Íslendingar hafa sem betur fer ekki undirgengist þennan strangtrúnað óheftrar markaðshyggju að fullu þótt þegar hafi þeir gengið of langt að mínu mati og þyrfti að kanna að hvaða marki mætti endurvekja vannýttar heimildir EES samningsins. Þetta liggur nánast í augum uppi.

Um miðjan mars kom uppáhalds Íslendingur heimsbyggðarinnar loks heim til Íslands og hélt tvenna tónleika fyrir alls 16 þúsund manns. Ég held að allir landsmenn séu rígmontnir af henni Laufeyju okkar og kannski ekki síst vegna þess að hún er ekki aðeins frábær tónlistarkona, ung, hæfileikarík og glæsileg, heldur er ekki annað að sjá og heyra en að hún sé góð manneskja.

Í þeim leiðinda veðrabrigðum með roki og snjókomu sem að undanförnu hafa verið að hrjá okkur Skagfirðinga líkt og aðra landsmenn hefur undirrituðum borist fyrirspurnir um fyrirkomulag snjómoksturs í Skagafirði. Við nánari skoðun kom ýmislegt í ljós sem ástæða er til að upplýsa íbúa sveitarfélagsins um.

Maður veit oft ekki hvort rétt sé að hlægja eða gráta yfir því sem kemur úr herbúðum Evrópusambandssinna. Grein sem birtist á Vísi í vikunni eftir Andrés Pétursson, fyrrverandi formann Evrópusamtakanna, er ágætis dæmi um það. Þar hélt hann því fram að þeir sem vildu ekki að Ísland gengi í Evrópusambandið hefðu gripið á lofti mikinn niðurskurð sambandsins í aflaheimildum á miðunum við Írland og óánægju írskra sjómanna með það. Sú ákvörðun hefði þó ekki verið Evrópusambandsins heldur alþjóðlegra vísindastofnana. Sem er að vísu ekki rétt. Ákvörðunin var sannarlega sambandsins.

Í umræðuþættinum Torginu setti Gunnar Þór Pétursson forseti lagadeildar Háskólans í Reykjavík, fram þá hugmynd að mögulega mætti semja um að búvörur yrðu ekki tollfrjálsar frá fyrsta degi við aðild Íslands að Evrópusambandinu, sem hluta af aðlögun eða tímabundinni ráðstöfun. Slík nálgun hljómar aðlaðandi við fyrstu sýn. En hún þarf að standast lagaramma sambandsins, auk reynslu úr aðildarviðræðum annarra ríkja og ekki síður úr viðræðum Íslands og ESB á árunum 2009–2013.