Ég er þetta fífl | Högni Elfar Gylfason skrifar

Því er haldið fram að þjóðin sé ekki að kjósa um aðild. Það breytir því þó ekki að aðildarviðræður hafa aðeins eitt markmið. Það er að ganga í Evrópusambandið. Engin þjóð hefur farið í slíkar viðræður af eintómri forvitni eða til þess eins að „kíkja í pakkann“.

Evrópusambandið er gríðarstórt stjórnmála- og tollabandalag sem hefur á undanförnum árum stöðugt aukið við regluverk sitt og stækkað báknið. Aðild að Evrópusambandinu felur ekki aðeins í sér aukið samstarf. Aukinheldur felur það í sér að Ísland afhendi stofnunum sambandsins verulegt ákvörðunarvald yfir eigin málefnum og afsali sér fullveldinu sem forfeður okkar börðust fyrir

Þjóðin situr, þessa stundina, uppi með ríkisstjórn sem hefur tvístrað þjóðinni með því að svíkja flest það sem lofað var fyrir síðustu alþingiskosningar. Hún valdi að leggja í vegferð sem vitað var að myndi skapa óeiningu. Aðildarviðræður við ESB er vísasta leiðin til að sundra samstöðu þjóðarinnar. Forystumenn Samfylkingar, Viðreisnar og Flokks fólksins bera ábyrgð á þeirri sundrungu sem orðið hefur og telja má líklegt að sagan muni tæplega fara mjúkum höndum um þá arfleifð.

Ástæður þess að hafna þessari vegferð eru margar. Með aðild yrði ákvörðunarvald í sjávarútvegsmálum fært undir sameiginlega sjávarútvegsstefnu Evrópusambandsins og Ísland myndi missa yfirráð yfir þeim auðlindum sínum. Íslenskur landbúnaður þyrfti að laga sig að sameiginlegri landbúnaðarstefnu sambandsins sem snýst ekki um framleiðslu matvæla eins og verið hefur á Íslandi, heldur eitthvað allt annað. Afleiðingarnar yrðu alvarlegar fyrir íslenska matvælaframleiðslu, byggðir landsins, verðmæti jarða og aðrar eignir bænda. Alvarlegasta afleiðingin yrði þó að fæðuöryggi íslendinga yrði verulega skert. Þjóðin verður að geta treyst, verði hér stór áföll, að nægar birgðir matvæla séu til staðar ásamt framleiðslugetu innanlands.

Okkur er talin trú um að allt verði leyst með sérlausnum og undanþágum. Ekkert nýtt aðildarríki hefur fengið varanlegar undanþágur frá grundvallarreglum sambandsins í inngönguferlinu. Tímabundnir aðlögunarfrestir eru ekki það sama og varanlegt forræði yfir sjávarauðlindum , landbúnaði eða öðrum grundvallarhagsmunum. Allt tal um að íslenskur landbúnaður verði hólpinn með því að taka upp norðurslóðastuðning eins og Finnland og Svíþjóð gerðu við inngöngu er í besta falli enn ein blekkingin. Með því greiddu Íslendingar sjálfir fyrir hluta niðurfellingar tolla, en sá böggull fylgir þó skammrifi, að eftir það yrði íslenskum landbúnaði bannað að auka framleiðslu um alla framtíð að viðlögðum refsingum líkt og Finnland hefur þegar fengið að kenna á. Slík lausn yrði að auki aðeins tímabundin og færi eftir dagsformi embættismanna ESB hvort og þá hvenær þeir felldu hana úr gildi.

Reynt er að stilla þessu risastóra hagsmunamáli Íslands þannig upp að við eigum bara að segja já, ganga til viðræðna og sjá svo til. Þeir sem vilja ekki leggja upp í ferðalagið eru sagðir hræddir við upplýsingar eða hræddir við samninga. Þeir eru jafnvel sagðir vera of gamlir til að rétt sé að leyfa þeim þátttöku í kosningunum eða of vitlausir til að vilja vita hvað kunni að bjóðast.

Ég þarf ekki margra ára aðildarferli með tugmilljarða kostnaði og óvissu til að láta telja mér trú um að rétt sé að afhenda öðrum ákvörðunarvald yfir auðlindum þjóðarinnar. Um að afhenda ókjörnum erlendum embættismönnum löggjafarvald, dómsvald og framkvæmdavald á Íslandi. Um að gefa frá okkur völd yfir utanríkisstefnu Íslands ásamt samskiptum og samningum við aðrar þjóðir fyrir Íslands hönd. Ég þarf ekki heldur að sjá verðmiðann á fullveldinu til þess að vita að það er ekki til sölu.

Ef sá sem neitar að láta teyma sig inn í aðlögunarferli sem hann vill ekki fara í er fífl, þá er ég þetta fífl...

Högni Elfar Gylfason
Höfundur er sveitarstjórnarfulltrúi Miðflokksins í Skagafirði, varaþingmaður Miðflokksins í Norðvesturkjördæmi, vélfræðingur og síðast en ekki síst skagfirskur sauðfjárbóndi.