Hoppað milli jás og neis | Leiðari 33. tölublaðs Feykis
Þá er afstaðin þjóðaratkvæðagreiðsla um hvort Ísland eigi að hefja á ný aðildarviðræður við Evrópusambandið. Kosninganóttin var bráðskemmtileg og á við góðan leik í úrslitakeppni í Síkinu. Fylkingarnar skiptust á um að hafa forystu en það voru nei-liðar sem sigu fram úr þegar leið á nóttina og á endanum voru úrslitin nokkuð afgerandi. Nei sögðu 118.040 en já 105.339.
Hvergi voru úrslitin jafn afgerandi og í Norðvesturkjördæmi – kjör-dæminu okkar – þar sem hátt í tveir þriðju kjósenda sögðu NEI. Það kom í sjálfu sér ekki á óvart. Þeir, að því er virtust, fáu sem lögðu í að flíka þeirri skoðun sinni á samfélagsmiðlum hér á Norður-landi vestra, að þeir vildu segja já til að sjá, voru augsýnilega ekki að hitta í mark hjá vinum sínum nema í þeim tilvikum sem bergmálshellirinn var lokaður í báða enda.
Þessi spurning um aðildarviðræður um inngöngu í ESB var sumum mikið hjartans mál frá fyrstu stundu og það er óhætt að fullyrða að fjölgað hafi á vögnum beggja fylkinga þegar leið að kosningum. Margir voru þó lengi á báðum áttum. Þannig var það með mig og ég hefði ekki misst svefn hvernig svo sem þessi kosning hefði farið. Ég veit það eitt að hefði kosningin farið fram viku fyrr hefði ég sennilega greitt atkvæði á annan veg. Þar fyrir utan verð ég að viðurkenna að mér leiddist í hvaða farveg umræðan fór sem varð eiginlega til þess að ég fylgdist minna með en ég ætlaði mér.
Að sjálfsögðu túlkar svo hver og einn niðurstöðuna eins og hentar hans málstað og allir eru einhvern veginn sigurvegarar. Það er nú aldeilis ljómandi fínt.
En það er víðar fjör á hnettinum okkar en hér á Íslandi og löngu kominn tími til að nefna Trump í leiðara. Hann er í feikilegu stuði síðan honum fannst góð hugmynd að hefja stríð við Íran. Tollastríð við grannana í Kanada er flestum óskiljanlegt og þegar Kanada með Mark Carney við stýrið er bara alls ekki til í að lúffa fyrir tuddanum stóra þá varð fjandinn laus.
Þegar í stað var skellt á Kanadamenn 50% tollum en stóra hefndin var síðan þegar Trump kom upp með þá snilldar-hugmynd að breyta nafninu á Lake Ontario í Lake America. Ég meina...
Þegar ég hóf skólagöngu sex ára gamall þá fengum við bræður báðir stimpla að gjöf frá Bíbí frænku. Sem sagt stimpla með nöfnunum okkar og stimpilpúða og þannig gátum við merkt skólabækurnar og meira til. Einhverju sinni hef ég sennilega verið pínu argur út í Palla bróðir svo ég tók mig til og stimplaði nafnið mitt inn í nokkrar Tinna-bækur sem hann átti – bara einu sinni afar snyrtilega fremst í bækurnar. Svo fékk ég samviskubit og hætti þessu þegar verkið var hálfnað.
Það er pínu dapurt að áttræður forseti Bandaríkjanna sé ekki kominn af þessu stigi.
Óli Arnar Brynjarsson, ritstjóri
