Það er ekkert grín að vera smáríki í stórri valdablokk | Erna Bjarnadóttir skrifar
Samkvæmt frétt í Irish Times í dag er Evrópusambandið nú að beita þrýstingi um að herða refsiaðgerðir gegn útflutningi á súráli til Rússlands, þar sem ál þaðan endar meðal annars hjá fyrirtækjum sem tengjast rússneskum hergagnaframleiðendum.
Viðbrögð írskra stjórnvalda vekja þó ekki minni athygli.
Micheál Martin forsætisráðherra sagði um helgina að engar refsiaðgerðir hefðu verið lagðar á verksmiðjuna og að slíkar aðgerðir mættu ekki „refsa Írlandi meira en Rússlandi“. Hann bætti jafnframt við að það yrði „gríðarlegt áfall“ fyrir verksmiðjuna og starfsfólkið ef slíkar takmarkanir yrðu innleiddar.
Þarna virðast stjórnvöld líta svo á að það sé hluti af þeirra hlutverki að standa vörð um eigin atvinnulíf og störf — jafnvel í mjög erfiðu og pólitísku alþjóðlegu samhengi.
Þetta rifjar upp umræðuna hér heima síðustu misseri þegar íslensk fyrirtæki hafa lent í alþjóðlegum pólitískum stormi. Þá virðist umræðan oft verða sú að stjórnvöld eigi helst ekki að skipta sér af neinu, jafnvel þótt störf, byggðir og atvinnuhagsmunir séu undir.
En þetta vekur líka stærri spurningu sem snýr að stöðu smáríkja innan stórra valdablokka. Hvað gerist þegar smáríki verða hluti af kerfi þar sem sameiginleg stefna og hagsmunir stærri ríkja fara smám saman að þyngjast meira en upphafleg pólitísk loforð eða aðlögunarsamningar?
Íslensk umræða hefur oft byggt á þeirri hugmynd að hægt sé að „semja sig út úr“ erfiðum málaflokkum með sérlausnum. Reynslan frá Írlandi bendir þó til þess að slíkar lausnir séu oft fremur pólitískar aðlögunarráðstafanir innan kerfisins en varanlegar undanþágur frá því.
Írland fékk til dæmis við inngöngu ákveðna sérstöðu varðandi fiskveiðar og nálæg mið, en þegar sameiginlega sjávarútvegsstefnan þróaðist síðar kom í ljós að þessi svokölluðu Haag-viðmið voru ekki fest í frumrétti sambandsins heldur hluti af framkvæmd stefnu sem hægt var að endurskoða innan kerfisins.
Þar liggur kjarni málsins: það er grundvallarmunur á pólitískri aðlögun innan sameiginlegs kerfis og raunverulegri undanþágu frá valdsviði þess.
Þetta er líklega ein stærsta spurningin fyrir smáríki yfirleitt. Þegar stærri ríki fara að verja eigin orkuöryggi, iðnað eða auðlindahagsmuni reynir á hversu sterkar „sérlausnir“ smáríkja raunverulega eru.
Það er ekkert grín að vera smáríki inni í stórri valdablokk.
Erna Bjarnadóttir,
hagfræðingur
