Á sama tíma að ári | Eva Guðbjartsdóttir skrifar

Myndir frá æfingu LS. MYNDIR: GUNNHILDUR GÍSLA

Leikfélag Sauðárkróks frumsýndi á föstudaginn síðastliðinn leikritið Á sama tíma að ári eftir Berndard Slade, í leikstjórn Ingrid Jónsdóttur. Verkið er sett upp í tengslum við Sæluvikuna eins og leikfélagið er vant að gera. Sýningin var einstaklega vel upp sett og hef ég sjaldan setið í leikhúsi þar sem jafn mikið er hlegið. Leikritið er hlýlegt og tekst að fanga á einstaklega mannlegan hátt hvernig tíminn mótar sambönd og sjálfsmynd. Leikmyndin var einföld en áhrifarík og skilaðu sínu.

Sýningin byggir á sterkum leikarahópi þar sem hver og einn skilar sínu hlutverki af öryggi og greinilegt er að hér fer saman reynsla og leikgleði. Samspil leikaranna skapar trúverðuga heild og hláturinn ómaði um salinn allt kvöldið.

Það sem vakti þó mesta athygli var krafturinn í unga fólkinu sem hefur á undanförnum árum verið að ryðja sér til rúms innan leikfélagsins. Þar má finna hæfileika sem ekki aðeins lofa góðu, heldur sýna að upp er að vaxa kynslóð sem hefur bæði metnað og getu til að takast á við krefjandi sviðsverk. Það sem var sérstaklega ánægjulegt að sjá var hversu örugg þau voru í framkomu og hversu einlæg leikgleðin var þó ekki sé lastað þeim sem eldri eru en þau stóðu sig einnig ótrúlega vel.

Fjölhæfni leikaranna kom einnig skýrt fram þegar leikararnir stigu einnig fram sem tónlistarmenn jafnt sem leikarar. Þeir léku á píanó og sungu af einstakri list, sem gaf sýningunni aukna dýpt og líf. Slík breidd undirstrikar ekki aðeins hæfileika einstaklinganna heldur einnig þann jarðveg sem hefur skapast innan félagsins með virku starfi.

Hér er augljóst hversu mikilvægt það er að hlúa að öflugu menningarstarfi og góðri aðstöðu til slíkrar starfsemi. Menningarhús eru ekki einungis vettvangur fyrir sýningar heldur eru þau gróðurhús hæfileika. Þar fá ungir sem aldnir tækifæri til að prófa sig áfram, að þroskast og að finna sína rödd, hvort sem það er á sviði eða bak við tjöldin. Án slíks rýmis væri erfitt að viðhalda þeirri grósku sem hér birtist svo skýrt.

Þegar horft er á þá ungu krafta sem stíga hér fram verður ljóst að menningarstarf er ekki aðeins til skemmtunar heldur hefur raunverulegt samfélagslegt gildi. Það byggir upp sjálfstraust, skapar samkennd og opnar dyr að frekara námi og starfi innan sviðslista. Að styðja við menningarhús og starfsemi þeirra er því ekki munaður heldur nauðsynleg fjárfesting í framtíð samfélagsins.

Að lokum vil ég segja að ég mæli heilshugar með að allir geri sér ferð í Menningarhúsið Bifröst að sjá sýninguna, það verður enginn svikinn af því. Hláturinn lengir lífið.

Allt fyrir andann!

Með kærri kveðju,
Eva Guðbjartsdóttir,
forynja Leikfélags Blönduóss