Séð frá bryggjunni – í gamni og alvöru | Kári Gunnarsson skrifar

Kári Gunnarsson. AÐSEND MYND

Mér fannst hún góð greinin hjá honum Hjalta Þórðar hér í Feyki um daginn, eins og við var að búast frá þeim bænum. Ég velti fyrir mér hvernig stendur á því að fólk geti verið ósammála að skuld upp á 10.000.000.000 kr. sé góð staða. En það var ekki bara þetta fé sem mér var hugsað til í aðdraganda sveitarstjórnarkosninga. Mér var hugsað til sauðkindarinnar.

Samkvæmt upplýsingum frá SS er tap á bæði slátrun, vinnslu og sölu á lambakjöti. Sala lambakjöts gengur illa, enn er til töluvert kjöt frá haustinu 2024 og sala á framleiðslu ársins 2025 gengur langt frá því vel. Þó hefur sauðfé í landinu fækkað um 400.000 fjár á síðustu áratugum og ekki verið færra í hundruði ára. Hvað ætla menn að gera í þessari stöðu?

Sú var tíðin að boðið var upp á frítt grill fyrir ferðamenn sunnan undir vegg hjá KS Varmahlíð á góðviðrisdögum til að koma túristunum á bragðið. Í dag er ekki neitt KS í Varmahlíð, heldur túristabúð sem býður upp á flest annað en mat úr héraði. Enda reyna innfæddir að forðast búðina, keyra frekar til Akureyrar, til að versla í Bónus, sem býður upp á sama vöruverð um allt land. Olís/KS Varmahlíð er lengra komið í markaðsfræðunum, þar er vitað að kaupmáttur er meiri til sveita og því eðlilegt að þeir sem þar búi, borgi hærra verð fyrir sömu vörur en þeir sem búa t.d. á Sauðárkróki. En þetta var nú útúrdúr.

Ég hitti kunningja minn út á bryggju um daginn, einn af þeim sem veit allt, fjármál sveitarfélagsins bárust í tal. Hann taldi að betur færi á því að gamli maðurinn suður á Svörtuloftum hefði sveitarsjóð í einni skrifborðsskúffunni hjá sér, því þar á bæ kunni menn að fara með fé, það er peninga. Ég maldaði í móinn og taldi það nú ekki algilt, t.d. að flytja rekstur eina hluta afurðarstöðvar KS, sem ekki var rekinn með tapi, til Akureyrar, sem sagt stórgripastlátrunina, langsótta fjármálasnilld. Kunninginn taldi það líklega hugsað til hagræðis fyrir bændur, að grípa með sér gripi í kerru, þegar þeir færu að versla í Bónus.

Ég ætlaði að segja eitthvað, en hann bætti við að til að lífskjör haldist góð í Skagafirði þurfi tveir aðilar að hjálpast að, framkvæmdastjóri Fisk Seafood og guð almáttugur. Ég sagði honum að ég hefði fulla trú á þeim síðar nefnda, sem hefði gegnum tíðina gefið Skagfirðingum mun meira en hann hefði tekið. Varðandi hinn vissi ég ekki, hann trúlega bæði gæfi og tæki, eins og menn í hans stöðu gerðu. Kunninginn skyggði hönd fyrir sólu í hádegisstað og upplýsti stundarhátt að framkvæmdastjóri Fisk væri annars farinn að máta rassinn á sér við ákveðinn stól suður á Svörtuloftum. Hjá Fisk væru engin laus störf eftir fyrir fjölskyldumeðlimi, svo eitthvað yrði að taka til bragðs.

Ég kváði. Hann bætti við, að vísu væri ekki neitt fararsnið á gamla manninum, sem hann sagði að almættið af gæsku sinni hefði sent okkur Skagfirðingum, til að bjarga Fisk á sínum tíma. Þeir væru vanir að standa meðan stætt er þessir karlar að austan, eins og gamli maðurinn og Vladimir. Ég kinkaði kolli, maður þrætir ekki við svona menn.

Kári Gunnarsson