„Þetta er á bílunum!“ | Leiðari 24. tölublaðs Feykis

Þetta er nú ekki sama tegund skiptimynda frá HM'82 sem fengust í Pippabúð en þetta var jafn mikilbægt það sumar og að fá sex svartar töggur í lítinn grænan poka ... eða súkkulaðikúlur. Nægjusemin var meiri á síðustu öld. MYND AF NETINU

Heimsmeistarakeppnin í knattspyrnu tröllríður flestu þessar vikurnar. Ég hef náð að horfa á nokkra leiki þrátt fyrir nánast algjört áhugaleysi áður en bolta var sparkað. Það kom kannski einna helst til af gríðarlega neikvæðri umræðu um mótið áður en það hófst og mátti skilja sem svo að það væri bara enginn að fara að mæta á leikina sök-um dýrtíðar, græðgi og vandamála við að komast inn í Bandaríkin. Yfir allri umræðunni grúfði svo Trump gamli, eins og ein af sálsugunum í Harry Potter-bókunum.

En svo þegar keppnin byrjaði þá reyndust bara fótboltavellirnir fullir af fólki sem smitaði gleði og hamingju. Og það er nú eitt það fallegasta við íþróttirnar þegar fólk af ólíku bergi brotið kemur saman og skemmtir sér saman í blíðu og stríðu.

Galdrarnir við svona mót eru oft þjóðirnar sem koma á óvart. Einnig og við Íslendingar gerðum í Rússlandi um árið þegar við gjörsigruðum lið Argentínu, 1-1. Á mótinu núna var það lið Grænhöfðaeyja sem vann hug og hjörtu heimsbyggðarinnar þegar það gerði jafntefli við ógnarsterkt lið Spánverja sem fékk að leika sér um allan völl en gat bara ekki skorað. Markvörður Grænhöfða-eyinga er nú þjóðhetja.

Fyrsta Heimsmeistarakeppnin sem ég fylgdist með að einhverju leyti fór fram í Argentínu 1978. Þá var herforingjastjórn í því ágæta landi eftir að hafa steypt Isabellu Perón af stalli 1976 en hún tók við sem forseti eftir að Juan Perón lést 1974. Isobel var þriðja eiginkona Juans en önnur eiginkona hans var Evita en það er nú allt önnur Ella.

Argentínska landsliðið var ekki sérlega vinsælt á Vesturlöndum og þegar heimamenn komust í úrslit þá áttu þeir að sjálfsögðu að steinliggja fyrir liði Hollands sem var skipað mörgum snillingum og spilaði Total Football sem var það fínasta af öllu fínu í fótboltanum. Það vantaði þó stærstu fótboltastjörnu þess tíma í hollenska liðið, sjálfan Johan Cruyff, en hann treysti sér ekki til að taka þátt í mótinu eftir að hann og fjölskylda hans höfðu lent í mannránstilraun árið áður.

Að sjálfsögðu varð Argentína heimsmeistari eftir framlengdan leik og það má því kannski segja að átta ára gamall hafi ég lært að það dugar ekki alltaf að vera bestur til að vinna. Fjórum árum síðar var þessi sári lærdómur ítrekaður þegar langbesta lið í heimi, sambaboltalið Brasilíu, tapaði 3-2 í milliriðli á HM á Spáni, gegn leiðinlegasta liði keppninnar, Ítalíu, í leik sem af mörgum er talinn einn besti leikur sögunnar. Brasilía datt því úr leik og Ítalía hélt áfram að verjast og varð – að sjálfsögðu – heimsmeistari.

HM á Spáni var fyrsta mótið þar sem Íslendingum gafst kostur á að sjá leiki í beinni útsendingu í sjónvarpi. Fyrir vikið varð áhuginn gríðarlegur og ekki skemmdi fyrir að Erling seldi fót-boltamyndir í Pippabúð á Hólaveginum á Króknum. Þær seldust eins og heitar lummur. Oftar en ekki voru helstu myndasafnarar mættir á hjólunum sínum fyrir utan búðina um tíuleytið á morgnana og biðu eftir að vörunum, sem Erling hafði pantað, yrði keyrt út. Og vonbrigðin þegar eini kassinn sem máli skipti hafði verið skilinn eftir syðra, sem kom fulloft fyrir, voru gríðarleg.

Það var stundum kíkt aftur eftir hádegi til að athuga hvort kassinn hefði óvænt birst. Erling stóð þá innan við búðarborðið, ýtti gleraugunum ofar á nefið, keyrði aðra öxlina fram og sagði: „Þetta er á bílunum.“

Óli Arnar Brynjarsson, ritstjóri