Aukið frelsi og sanngjarnt verð | Sigurjón Þórðarson skrifar

Sigurjón Þórðarson alþingismaður. MYND: ALÞINGI.IS
Sigurjón Þórðarson alþingismaður. MYND: ALÞINGI.IS
Þegar fyrst var haldið upp á sjómannadaginn fyrir miðja síðustu öld eða árið 1938 var tilgangur hátíðarhaldanna ekki hvað síst að vekja athygli þjóðarinnar á störfum sjómanna. Gildi starfa þeirra til verðmætasköpunar fyrir þjóðarbúið.
 
Ef litið er til baka til ársins 1938 blasir við að grettistaki hefur verið lyft í öryggismálum sjómanna og það er vel. Ýmsum öðrum þáttum hefur aftur á móti hnignað til muna. Fyrst má nefna skerðingu á frelsi til fiskveiða og á sama tíma hefur dregið gríðarlega úr heildarafla. Árið 1938 var þorskaflinn við Íslandsstrendur 70 prósentum meiri en hann verður á yfirstandandi ári. Það er ekki vegna ördeyðu á miðum, langt í frá, heldur vegna ráðgjafar um leyfilegan heildarafla. Þessari ráðgjöf hefur verið fylgt í blindni þrátt fyrir augljósa galla á henni.
 
Það er löng tímabært að láta sjávarbyggðirnar njóta vafans og gefa sjómönnum leyfi til frjálsra veiða með vistvænum veiðarfærum með ströndinni en það myndi breyta miklu þó frelsið myndi ekki ná lengra en 6 mílur út frá ströndinni.


Það birtir yfir

Sífellt fleiri taka undir vel rökstudda gagnrýni á fiskveiðiráðgjöfina. Þegar henni var komið á átti hún að draga úr sveiflum í afla og skila að minnsta kosti 400 þúsund tonna árlegum þorskafla. Nú er búið að fylgja ráðgjöfinni um áratugaskeið og hún hefur aldrei skilað tilætluðum árangri. Þá er bara tvennt í stöðunni. Annað hvort er ráðgjöfin röng eða veruleikinn.

Engin vestræn þjóð sem byggir á markaðslögmálum getur sætt sig við það ógagnsæi sem ríkir í nýtingu sjávarauðlindarinnar. Að auki er stórfelld undirverðlagning á sjávarafla látin óáreitt svo munar tugum prósenta í samanburði við verð á sams konar afla hjá nágrannaþjóðum. Þetta myndi ekki líðast hjá neinni annarri vestrænni lýðræðisþjóð, hvað þá þegar um er að ræða helstu sameiginlega náttúruauðlind þjóðar.
Það er algerlega óskiljanlegt að Verðlagsstofa skiptaverðs fái ekki upplýsingar frá skattinum um verðmæti allra sjávarafurða frá hverju og einu fyrirtæki. Laun sjómann miðast t.d. við skilaverð afurða m.a. miðast verðlagning á afla sem fer til mjöl- og lýsisvinnslu við 55% af afurðaverðinu.
 
Aðkallandi úrbætur á öllum ofangreindum þáttum bæta ekki aðeins kjör sjómanna heldur allra Íslendinga. Það er brýnt að skoða aðferðafræði Hafrannsóknarstofnunarinnar, ferla við verðlagningu sjávarafla á þessari verðmætustu sameign þjóðarinnar.

Gleðilegan sjómannadag með baráttukveðjum.

Sigurjón Þórðarson
þingmaður Flokks fólksins

Fleiri fréttir