Ég er meistari ... já eða við | Leiðari 20. tölublaðs Feykis

Jú, þeir gerðu MIG að meistara...! Sumum finnst það hlægilegt þegar við sportbullurnar tölum um "okkur" en ekki liðið. En það er auðvitað bara það fallega við þetta. MYND AF SÍÐU MEISTARANNA

Kannski er það að bera í bakkafullan lækinn að skrifa leiðara af þessu tilefni en mér finnst rétt að nefna það að Arsenal varð enskur deildarmeistari á dögunum – nánar tiltekið 19. maí 2026. En af því að ég – og aðrir aðdáendur liðsins – erum búnir að bíða í 22 ára síðan síðast þá ætla ég að leyfa mér þann munað að skrifa leiðara um liðið mitt.

Liðið mitt segi ég. Það er undarlegt hvernig maður getur átt lið og liðið átt mann. Ég held ég hafi byrjað að halda með Arsenal árið 1976 og ástæðan einfaldlega sú að Palli bróðir dró fjölskylduna inn í Íþróttavöruverzlun Ingólfs Óskarssonar við Klapparstíg í Reykjavík. Þar mátti finna veifur ensku fótboltaliðanna og íþróttatöskur með merkjum þeirra. Ég féll einfaldlega fyrir fallbyssunni í merki Arsenal og mér var alveg sama þó Pallihéldi með Leeds.

Arsenal var ekkert spes lið á þessum tíma og helsta vopn félagsins var hinn lipri og útsjónarsami Íri, Liam Brady. En ég vissi ekkert um hann. En ég vissi um tvo gaura sem héldu með Arsenal á Króknum; Árna Malla og Gubba.

Arsenal var bara mitt lið og þetta samband var innsiglað vorið 1979 þegar ég horfði á vikugamlan bikarúrslitaleik Arsenal og Manchester United ásamt Hédda Sig, þá báðir átta ára en Héðinn hafði átt afmæli nokkrum dögum fyrr. Við sáum leikinn hjáömmu Binnu á Freyjugötunni, hún hafði nefnilega fengið lita-sjónvarp þegar hún varð áttræð og sá munaður var ekki til á Hólmagrundinni. Arsenal komst í 2-0 en Júnæted jafnaði á lokakaflanum. Arsenal fékk eina lokasókn; Brady sendi boltann á Graham Rix á vinstri kantinum og hann átti frábæran bolta fyrir mark Júnæted, Gary Bailey kom berhentur út úr markinu en missti boltann yfir sig og Alan Sunderland renndi boltanum í markið.

Ég var 18 ára þegar ég sá Arsenal fyrst verða deildarmeistara, unnu þá Liverpool á útivelli í einum dramatískasta endi á deildarkeppni sem sögur fara af. Í fleiri ár á eftir fékk maður gæsahúð í hvert sinn sem maður sá Michael Thomas setja boltann framhjá Grobbelar í Liverpoolmarkinu á lokamínútu leiksins. Wenger-árin í kringum aldamótin voru auðvitað hreinn unaður og ævintýri, liðið var svo gott og spilaði oftar en ekki geggjaðan fótbolta.

Svo fór maður að fara út á leiki með góðum félögum. Fyrsti leikurinn var einmitt gegn Júnæted og vannst 1-0. Við vorum þrír saman; Boggo Reynis, Pétur Ingi og ég. Pétur missti auðvitað af markinu því á gamla Highbury voru víða súlur sem héldu stúkunni uppi og ein súlan var á milli Péturs og marksins. Glæsimark hjá Henry, fékk boltann með bakið í markið, vippaði honum upp, snéri sér og sendi boltann af löngu færi í boga yfir Barthez í markinu. Það varð allt sturlað í stúkunni, Pétur snéri sér við til að sjá markið á skjá en fólkið fyrir aftan reif í hann og faðmaði hann að sér í tærri gleði.

Þetta var augnablik sem var í senn fallegt og ógleymanlegt. Við vorum líka á Highbury þegar Arsenal spilaði síðasta leikinn í taplausu hrinunni haustið 2004 (49 leikir), við sáum skrítna vítið sem Pires og Henry klúðruðu ári síðar og já, við sáum WBA vinna Arsenal. Það er ekki alltaf bein leið og blómahaf meðfram veginum sem fetaður er.

Og ef einhver hefði sagt mér árið 2004 að biðin eftir titli yrði 22 ár... gleymdu því.

Óli Arnar Brynjarsson, ritstjóri