Ég skil ekki baun! | Leiðari 10. tölublaðs Feykis

Forsvarskonur ríkisstjórnarinnar; Inga Sæland, Kristrún Frosta og Þorgerður Katrin. SAMSETT MYND / STJÓRNARRÁÐIÐ

Það hefur eitt og annað gerst á þessum hálfa mánuði frá því ég skrifaði leiðara síðast. Þá var pínu baunað á mig hér innanhúss hjá Feyki að enn einu sinni hefði mér tekist að troða forseta Bandaríkjanna í leiðarann og því um að gera að halda því áfram.

Svo ég haldi mig á gömlum og troðnum slóðum þá fer ekki á milli mála að jafnvel þrátt fyrir valdníðslu og manndráp ICE-liða á upphafs-mánuðum ársins þá er það Epstein-málið sem á sviðsljósið í Banda-ríkjunum og jafnvel á heimsvísu – enda virðist kreðsan í kringum Epstein hafa teygt anga sína hring- inn í kringum hnöttinn. Trump kallinn er að því er virðist sá einstaklingur sem hvað oftast ber á góma í milljóna síðna skjölunum sem tengjast máli barnaníðingsins. Hann virðist þó á því að það dugi að hann blaðri um það á blaðamanna-fundum að hafa ekkert vitað og ekkert rangt gert, því sé óþarfi að draga hann fyrir þingnefnd þar sem hann þurfi að svara erfiðum spurningum. En ef hann er saklaus þá ætti ekki að vera mikið mál fyrir hann að koma fyrir þingnefnd og segja sannleikann og ekkert nema sannleikann – svo hjálpi honum Guð.

Margir vilja meina að hann sé til í að gera nánast hvað sem er til að beina athygli Bandaríkjamanna í átt frá Epstein-skjölunum; ráðast gegn bandarískum borgurum, ræna forseta Venezúela, brjóta niður hluta Hvíta hússins til að byggja við það danssal, hóta að innlima Grænland og ráðast á Íran svo eitthvað sé nefnt.

Nú fyrir helgi lýstu ráðherrar í ríkisstjórn Íslands því yfir að stefnt væri að þjóðaratkvæðagreiðslu um áframhaldandi viðræður Íslands við Evrópusambandið, um inngöngu í þann klúbb, þann 29. ágúst næstkomandi ef þingsályktunartillaga þess efnis verður samþykkt á þingi.

Evrópa er semsagt komin á dagskrá. Það er einhverra hluta vegna þannig að mér finnst ég eiga að vera á móti inngöngu Íslands í Evrópusambandið – en ég veit eiginlega ekki af hverju. Ég reikna með að inngöngu fylgi bæði kostir og gallar. Ég vil vitræna umræðu um þetta mál en ég efast stórlega um að mér verði að ósk minni. Sennilegast er að yfir okkur dynji hinn dæmigerði skotgrafahernaður stjórnmálamanna þar sem stóryrtar yfirlýsingar fljúga í allar áttir en skynsemi, rök og ígrunduð umræða falli milli skips og bryggju.

Innganga í Evrópusambandið er mikið tilfinningamál – eðlilega – en er það kannski málið að umræðan þurfi á því að halda að tilfinningar verði lagðar til hliðar? Margir eru spennt-ir fyrir því að kíkja í hinn svokallaða pakka, fá að sjá hvað er í boði. Aðrir vilja hreinlega ekki neinn pakka og enn aðrir vilja pakkann sama hvað. Og svo segir einhver að það sé enginn pakki. Ég skil ekki baun.

En í lokin má kannski segja að það sé sannarlega djarft hjá ríkisstjórninni að veðja á kosningar um áframhaldandi viðræður um inngöngu í Evrópusambandið á sama ári og Íslendingar höfnuðu Eurovision...

Óli Arnar Brynjarsson, ritstjóri