Gott fólk | Leiðari 12. tölublaðs Feykis

Um miðjan mars kom uppáhalds Íslendingur heimsbyggðarinnar loks heim til Íslands og hélt tvenna tónleika fyrir alls 16 þúsund manns. Ég held að allir landsmenn séu rígmontnir af henni Laufeyju okkar og kannski ekki síst vegna þess að hún er ekki aðeins frábær tónlistarkona, ung, hæfileikarík og glæsileg, heldur er ekki annað að sjá og heyra en að hún sé góð manneskja.

Hér á skrifstofu Feykis háttar svo til að það er enginn forfallinn Laufeyjar-aðdáandi meðal starfsmanna. Ég sennilega kemst næst því sem að mínu mati er vegna þess að ég er svo opinn og móttækilegur fyrir hinu nýja. Það má mögulega deila um þetta en þetta hefur engu að síður verið ritað.

Ég var reyndar lengi með litla þolinmæði fyrir tónlist Laufeyjar og allra verst var nú þegar hún mætti ítrekað til Gísla Marteins og heillaði hann svo gjörsamlega upp úr kuldaklossunum að hann gleymdi að hneppa og afhneppa jakkanum. Ég gerðist svo djarfur að lýsa því yfir á Facebook að mér þætti Laufey leiðinleg og það gramdist góða fólkinu og því smekkgóða í leiðinni. Sem var reyndar pínu til-gangurinn með þessu kjaftshöggi.

En svo fóru að berast til eyrna minna ný lög með íslensk/kínversku drottningunni okkar sem gripu mig og það reyndist henni lítill leikur eftir það að brjóta niður brim-garð þrjóskunnar sem ég hafði byggt með nokkru stolti í huganum. Ég neyddist til að birta nýja orðsendingu á Facebook þar sem ég opinberaði samband okkar Laufeyjar – sem var reyndar samband sem hún vissi ekki af. Og húner sannarlega heillandi á svo margan hátt þó svo að ég sé ekkert hrifinn af öllum lögunum hennar.

Ég las á dögunum grein sem breskur faðir táningsstúlku skrifaði en dóttirin átti þá einu ósk að pabbinn færi með hana á Laufeyjar-tónleika í O2-höllina í London. Hann hafði aldrei heyrt um Laufeyju en splæsti í miða og ákvað að kynna sér örlítið lögin hennar og bakgrunn sem komu honum nokkuð á óvart. Engu að síður átti hann ekki von á því að endast alla tónleikana. Þegar til kom var hann gjörsamlega heillaður og ekki bara af tónlistinni og hæfileikum Laufeyjar heldur ekki síst skilaboðunum hennar: „Ég er sú sem ég er að hluta til vegna þess að ég var svolítið öðruvísi. Verið ekki hrædd við að vera öðruvísi.“

Niðurstaða hans að loknum tónleikum var sú að hann hefði öðlast nýja trú á unga fólkið. Það væri ekki eins glatað og hann hélt og sennilega opnara og meðtækilegra en fyrri kynslóðir og léti ekki bjóða sér neitt bull. Það spyr spurninga og leitar svara.

Það er ekki ólíklegt að svona hafi þetta alltaf verið. Eldri kynslóðirnar efast um unga fólkið, það sé ekki til stórræðanna og heimur versnadi fer og svo framvegis. En tímarnir breytast, tækninni fleygir fram og kröfur nútímans eru aðrar en þær voru fyrir bara örfáum árum. Og unga fólkið er með puttann á púlsi nútímans – það plumar sig eins og alltaf.

Það má segja að þessi árstími sé tími unga fólksins sem er að fermast og komast í fullorðinna manna tölu. Sem þótti nú aldeilis fínt þegar ég fermdist og þykir örugglega spennandi enn þann dag í dag. Vonir foreldra og fjölskyldna eru væntanlega einfaldar – vonandi heldur unga fólkið áfram að vera gott fólk því það gerir heiminn pottþétt betri.

Óli Arnar Brynjarsson, ritstjóri