Aðsent efni

Skagfirðingar standa frammi fyrir mikill áskorun. Við þurfum að velja milli tveggja kosta. Kjósum við óbreytta stefnu ógagnsærrar stjórnsýslu, samráðsleysis og sligandi skulda með tilheyrandi vaxtakostnaði? Valkostur sem sannarlega er betri er að skipta um skipstjóra í brúnni. Stefnubreyting þarf að eiga sér stað. Fólk sem kýs að sýna ábyrgð í rekstri, efla grunnþjónustu og hlusta á íbúa er hinn valmöguleikinn.

Á liðnu kjörtímabili tel ég að við höfum unnið gott og mikilvægt starf í fræðslumálum sveitarfélagsins. Þó vissulega hefði verið gaman að ráðast í byggingu nýs leikskóla, þá leyfðu aðstæður ekki að slíkt verkefni yrði að veruleika á þessu kjörtímabili.

Menning og listir eru hluti af því sem gerir samfélög lifandi, sterk og aðlaðandi. Þær skapa samveru, sjálfsmynd og tengsl milli fólks. Í Húnabyggð búum við yfir ríkri menningararfleifð og miklum tækifærum til að efla enn frekar skapandi starf og samfélagsanda. Við hjá Framsókn og öðrum framfarasinnum viljum að menning og listir fái stærra og sýnilegra hlutverk í þróun sveitarfélagsins á næstu árum.

Það er misjafnt hvað mennirnir hafast að. Nú standa sem hæðst veisluhöld valdhafanna, sínu meira þó hjá D-listanum enda hafa þeir fengið mest fjármagn frá sveitarfélaginu í sína kosningabaráttu vegna mesta fylgis í síðustu kosningum.

Opið verður fyrir atkvæðagreiðslu utan kjörfundar á skrifstofum embættisins á uppstigningardag, 14. maí, og kjördag, 16. maí, sem hér segir:

Davíð Logi Jónsson heiti ég og er kúabóndi. Ég bý ásamt Emblu konunni minni og tveimur dætrum okkar á bænum Egg í Hegranesi. Ég er fæddur og uppalinn í Réttarholti í Akrahreppinum hinum forna, og þar hafa foreldrar mínir og nú síðar bróðir minn og konan hans einnig búið með kýr. Þó ég sé einungis 38 ára gamall hef ég því yfir 30 ára reynslu í að mjólka kýr og afla þeim fóðurs. Landbúnaðarmál eru því ofarlega í huga mér flesta daga og í raun atvinnurekstur yfir höfuð.

Sókn í atvinnumálum á Skagaströnd Það er auðvelt fyrir lítil samfélög að festast í þeirri hugsun að tækifærin séu alltaf annars staðar. Að ný störf fari sjálfkrafa í stærri bæjarfélög og að uppbygging eigi sér aðeins stað þar sem fólksfjöldinn er mikill.

Á undanförnum dögum hefur skapast mikil umræða um fjárhagsstöðu sveitarfélagsins. Sem er eðlilegt í ljósi þess að ársreikningur var samþykktur samhljóða í sveitarstjórn í síðustu viku. Bókunin með ársreikningnum var hins vegar samþykkt með 5 atkvæðum og sátu fjórir hjá, þar á meðal undirritaður. Ég ætla með þessum pistli aðeins að útskýra afstöðu mína en mér finnst umræðan því miður gefa nokkuð óraunsæja mynd af stöðunni.

Hinn 1. júlí nk. á að leggja Hólaskóla niður á Hólum og staðar hús verða boðin upp til sölu, ef frumvarp ríkisstjórnar Kristrúnar Frostadóttur nær fram að ganga. Í margra alda sögu Hólastaðar hafa sannarlega skipst á skin og skúrir. Norðlendingar minnast þess enn með hryllingi er bæði biskupsstóll og latínuskóli voru lagðir niður rétt fyrir 1800 og eignir staðarins seldar á uppboði til hæstbjóðenda. Í kjölfarið var Auðunarstofa og önnur staðarhús rifin og timbrið selt. Dómkirkjan stóð óseld, enginn vildi hana eiga. Staðnum var þá best lýst með ljóði Matthíasar Jochumsonar: „Ekkja stendur aldin kirkja, ein í túni fornra virkja.“

Það er ekki margt sem pirrar mig í lífinu svona yfirleitt en þó langar mig að nefna nokkur atriði sem leitað hafa á hugann nú í aðdraganda sveitarstjórnarkosninga 16 maí. Fyrst vil ég nefna atriði sem kemur sveitarstjórnarkosningum ekki beint við en það er hversu erfiðlega mér gengur að tolla í kjörþyngd, má segja að mín aukakíló komi í öfugum takti við farfuglana en þeir koma eins og við vitum á vorin en fara á haustin.