Aðsent efni

Smábátasjómenn í Skagafirði héldu fund 10. maí þar sem þeir lýsa yfir óánægu með úthlutun byggðakvóta og að jafnvægisreglu sé ekki fylgt. Félagsfundur Drangeyjar-smábátafélags Skagafjarðar haldin 10. maí 2026 sendir frá sér eftirfarandi ályktun:

Þjóðin er að eldast og eldri borgurum fjölgar miðað við það sem áður var. Eldra fólk er einnig orðið virkara og hraustara en nokkru sinni áður. Við höfum allar kynnst heldri borgurum í starfi okkar í heilbrigðisþjónustu og höfum því tekið eftir þeim áskorunum sem fylgja því að eldast.

Sveitarstjórnarmál snúast ekki fyrst og fremst um slagorð. Þau snúast um fólk. Þau snúast um ákvarðanir sem hafa áhrif á daglegt líf íbúa, framtíð fjölskyldna, rekstur sveitarfélagsins og þá tilfinningu hvort fólk trúi því að hér sé gott að búa, starfa og ala upp börn.

Tækifæri Húnabyggðar til frekari uppbyggingar ferðaþjónustu eru mikil en til að grípa þau í auknum mæli þarf aðgerðir. Í Húnabyggð hefur margt gott verið gert þegar kemur að ferðaþjónustu, má þar nefna Heimilisiðnaðarsafnið, uppbyggingu gamla bæjarins á Blönduósi og áfangastaða á borð við Kálfshamarsvík, Þrístapa og himnastigann upp á Skúlahól í Vatnsdal.

Skagafjörður þarf að hugsa stórt. Ekki bara um næsta ár eða næsta kjörtímabil, heldur um það hvernig við ætlum að byggja upp öflugt atvinnusvæði til framtíðar. Þar eru hafnarmannvirkin eitt sterkasta trompið okkar.

Ég man ekki allt úr æsku minni. Minnið virkar sjaldan þannig. Það sem situr eftir eru minningarbrot, í ljóma fortíðar og á stangli. Ég man eftir systkinum mínum og leikjunum sem við fundum upp, eftir því að flýta mér að klára húsverkin svo við gætum hlaupið út og komið aftur heim drullug og móð. Ég man eftir kirkjunni: taktinum í sálmunum, þeirri einföldu vissu að Jesús elskaði alla. Kórinn söng um ást og viðurkenningu á meðan fullorðna fólkið felldi tár í þessu helga rými. Samfélagið var eins og bandarískt póstkort: smábær þar sem fánar blöktu til að sýna óbilandi föðurlandsást.

Ég hef velt fyrir mér hvað gerir samfélag gott. Að mínu mati er það fólkið á staðnum. Öflugt samfélag byggir ekki aðeins á innviðum og atvinnulífi heldur fyrst og fremst á samheldni, samvinnu og skýrri framtíðarsýn. Þegar íbúum líður vel, vex samfélagið með þeim. Þess vegna viljum við setja fólkið okkar í forgrunn – því þar liggur grunnurinn að farsæld.

Kæmi til þess að Ísland gengi í Evrópusambandið myndum við Íslendingar greiða meira í sjóði þess en skilaði sér til baka eins og til dæmis Pawel Bartoszek, formaður utanríkismálanefndar Alþingis og þingmaður Viðreisnar, gekkst við nýverið í hlaðvarpinu Lyklavöldin. Þar á meðal í bæði landbúnaðar- og byggðastyrki. Ástæðan er einkum miklar þjóðartekjur okkar miðað við það sem gerist víðast hvar innan sambandsins. Þar myndi muna fleiri milljörðum króna árlega.

Kosningar eru krossgötur. Þetta eru tímamót þar sem við þurfum að spyrja okkur stórra spurninga og ég ætla að byrja á þeirri spurningu sem brennur á mér. Er Skagafjörður að fljóta sofandi að feigðarósi?