Aðsent efni

Skagafjörður þarf að hugsa stórt. Ekki bara um næsta ár eða næsta kjörtímabil, heldur um það hvernig við ætlum að byggja upp öflugt atvinnusvæði til framtíðar. Þar eru hafnarmannvirkin eitt sterkasta trompið okkar.

Ég man ekki allt úr æsku minni. Minnið virkar sjaldan þannig. Það sem situr eftir eru minningarbrot, í ljóma fortíðar og á stangli. Ég man eftir systkinum mínum og leikjunum sem við fundum upp, eftir því að flýta mér að klára húsverkin svo við gætum hlaupið út og komið aftur heim drullug og móð. Ég man eftir kirkjunni: taktinum í sálmunum, þeirri einföldu vissu að Jesús elskaði alla. Kórinn söng um ást og viðurkenningu á meðan fullorðna fólkið felldi tár í þessu helga rými. Samfélagið var eins og bandarískt póstkort: smábær þar sem fánar blöktu til að sýna óbilandi föðurlandsást.

Ég hef velt fyrir mér hvað gerir samfélag gott. Að mínu mati er það fólkið á staðnum. Öflugt samfélag byggir ekki aðeins á innviðum og atvinnulífi heldur fyrst og fremst á samheldni, samvinnu og skýrri framtíðarsýn. Þegar íbúum líður vel, vex samfélagið með þeim. Þess vegna viljum við setja fólkið okkar í forgrunn – því þar liggur grunnurinn að farsæld.

Kæmi til þess að Ísland gengi í Evrópusambandið myndum við Íslendingar greiða meira í sjóði þess en skilaði sér til baka eins og til dæmis Pawel Bartoszek, formaður utanríkismálanefndar Alþingis og þingmaður Viðreisnar, gekkst við nýverið í hlaðvarpinu Lyklavöldin. Þar á meðal í bæði landbúnaðar- og byggðastyrki. Ástæðan er einkum miklar þjóðartekjur okkar miðað við það sem gerist víðast hvar innan sambandsins. Þar myndi muna fleiri milljörðum króna árlega.

Kosningar eru krossgötur. Þetta eru tímamót þar sem við þurfum að spyrja okkur stórra spurninga og ég ætla að byrja á þeirri spurningu sem brennur á mér. Er Skagafjörður að fljóta sofandi að feigðarósi?

Kirkjuþing íslensku þjóðkirkjunnar lýsir yfir þungum áhyggjum af stöðu mála að Hólum í Hjaltadal. Starfsemi ríkisins á staðnum hefur dregist mjög saman, viðhald bygginga verið vanrækt og umhirðu ábótavant. Mikilvægt er að ríkisvaldið marki Hólastað skýra stefnu til framtíðar í samráði við sveitarstjórn og að staðnum verði sýndur sá sómi sem honum ber.

Öll viljum við búa í samfélagi sem er samheldið og skemmtilegt. Án fólks er ekkert samfélag. Við tökum að okkur mismunandi verkefni í samfélaginu þar sem sumir stofna og reka fyrirtæki eða vinna sjálfstætt. Aðrir vinna fyrir téð fyrirtæki og enn aðrir vinna við opinbera þjónustu, hvort sem er hjá ríki eða sveitarfélögum. Aðrir geta ekki unnið þrátt fyrir vilja til þess og eru ástæður þess margbreytilegar. Enn aðrir eru að ljúka starfsævi sinni og því fylgja breytingar. Saman ásamt börnunum okkar myndum við öll samfélagið og höfum það vonandi öll að markmiði að í Skagafirði sé gott að búa og eiga þar gott líf.

Ljóst er að íþróttahús eru ekki lúxus heldur nauðsyn. Þau eru hornsteinn í uppbyggingu heilbrigðs og öflugs samfélags. Nú er kominn tími til að horfa fram á við og tryggja að næsta kynslóð Hofsósinga þurfi ekki að búa við sömu aðstæður og sú fyrri. Því er nauðsyn að farið verði í að byggja íþróttahús á Hofsósi, til að tryggja ekki bara börnunum viðunandi íþróttaaðstöðu, heldur fyrir samfélagið í heild sinni. Sem fyrrum nemandi Grunnskólans austan Vatna, sem hét þá Grunnskólinn á Hofsósi tók ég mín fyrstu skref í íþróttum í félagsheimilinu Höfðaborg. Má þess geta að það eru 30 ár síðan, og enn í dag er börnunum í grunnskólanum austan Vatna ætlað að stunda íþróttir í óviðunandi húsnæði.

Dagana 3.–6. apríl síðastliðinn fór fram hið virta alþjóðlega unglingamót Scania Cup í Södertälje í Svíþjóð, þar sem efnilegustu körfuboltalið Norðurlandanna koma saman ár hvert í aldursflokkum U13-U19. Meðal þátttakenda að þessu sinni var sameiginlegt lið 7. og 8. flokks stúlkna frá Tindastóli og Skallagrími, sem hafði unnið sér inn þátttökurétt í U14 flokki eftir frábæran árangur á Íslandsmótinu árið áður.

Áður en ég fluttist til Íslands árið 2003 hafði ég verið að æfa mig í tungumálinu með geisladiski þar sem ég lærði gagnlega frasa eins og „hvar er lestarstöðin?“ og „einhver hefur stolið vegabréfinu mínu!“. Þegar ég fór að reyna að auka orðaforða minn og gera hann hagnýtari lærði ég einföld orð sem margir móðurmálshafar nota til að staðfesta skilning eða fylla upp í þagnir, svo sem er það?, nú í alvöru, hérna, já á innsoginu, og auðvitað jæja.